หนังสือ สีสัน

หนังสือ  สีสัน
ปีที่ 3 ฉบับที่ 2  
มกราคม – กุมภาพันธ์   2533
โดย    ..... ธีระพงษ์    สงขะสะโรช

แม้ในยุคของเสียงที่เหมือน เสียงที่คล้าย
และเสียงที่เลียนอย่างกัน เสียงของ จรัล  มโนเพ็ชร

ยังมีบุคคลิกเฉพาะตัว  จากลุ่มน้ำปิง 
ถึงลุ่มน้ำเจ้าพระยา 
บนถนนดนตรีที่ทอดยาว ภาพของจรัล  มโนเพ็ชร 
ถูกมองและขนานนามต่างๆ กัน 
แต่เขายังคงพอใจที่จะเรียกตัวเองว่า  .....

   จรัล มโนเพ็ชร  คนขายเสียง
    
ตอนนี้มาเป็นมืออาชีพฝ่ายผลิตของนิธิทัศน์
จรัล  ก็ไม่เชิงครับ  ก็มีอิสระในการทำงาน  หมายความว่างานที่จะออกมาเป็นเทปเพื่อจำหน่ายนี่ ผมทำร่วมกับเขา  ให้เขาเป็นผู้ดูแล  คุณวิเชียรนี่เรียกว่าเป็นทั้งพี่เลี้ยงเป็นทั้งเพื่อนรู้จักกันมานานแล้ว เห็นว่า เออ คงสะดวกใจดี ส่วนที่จะต้องทำให้คนอื่นอะไรยังไงนี่ยังไม่มีโปรแกรมว่าเขาจะให้ผมทำอะไร

ชุดล่าสุดที่เป็นของจรัล จริงๆ ก็ " ฉันมีความรักมาให้ "
จรัล  ครับ เป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ทำกับเสียงทอง ( ต้นสังกัด ) ด้วย  แล้วด้วยการที่อยาก
จะทำอะไรสักอย่างผมก็..ก็ไม่พยายามที่จะบอกใครล่ะ เพื่ออิสระที่จะทำอะไรได้หลายๆ อย่าง
หลังจากนั้นก็ไปทำงานโน้นงานนี้ งานอย่างอื่นที่ไม่ใช่เทปของตังเอง แต่เป็นงานที่เกี่ยวกับ
ดนตรีทั้งหมด  และงานแสดงบ้าง ภาพยนตร์ละครบ้าง แล้วก็ทำดนตรีกับอาจารย์ดนู (ฮันตระกูล)

ที่ไปทำดนตรีประกอบภาพยนตร์นี่คิดยังไง หรือว่าอยากจะลองเปลี่ยนตัวเองไปทาง
ด้านอื่นบ้างหรือว่ายังไง
จรัล  คือว่า  ดนตรีเนี่ยมันเกือบเป็นศิลปะชั้นสูงสุดแล้วนะฮะ เพราะมันพร้อมทุกอย่าง
แล้วก็ - ในความคิดของตัวเองก็คือว่าทำให้มันอยู่ในภาพยนตร์นั่นเอง  ไม่ใช่ว่าไปทำเสียเด่น
หรูหราอะไรออกมา ขนาดหนังต่างประเทศ  บางทีเราก็มีความรู้สึกว่าดนตรีมันช่างไม่เข้ากับเรื่อง
เอาซะเลย  บางทีดนตรีก็ฉลาดเกินหนังนะ คือทำให้คนดูรู้ไปหมด หลอกคนดูมั่งหรือว่าทำให้คนดู
ตื่นเต้น แต่บางทีก็ไปหลอกให้คนดูไม่กลัวไปซะแล้ว  คือบางทีชี้นำอะไรมากเกินไป สิ่งเหล่านี้เรา
ก็ ดู  ดู  ดู  พยามหาข้อบกพร่องมาช่วยงานของเรา แล้วที่ผมคิดก็คือมันต้องเป็นส่วนหนึ่งของ
หนัง  ดูแล้วไม่รู้สึกว่าเรากำลังนั่งฟังเพลงอยู่  อย่างเสียงของความกลัวเสียงของเมฆหมอกหรือ
แม้แต่เสียงของใครที่ซ่อนอยู่  นั่นแหละคือดนตรี  อันนี้แหละฮะที่มันท้ายทายว่า  เขาใช้ความรู้สึก
อะไรมาผลิตเสียงดนตรีนั้นออกมา  แทนที่มันจะไม่มีเสียงน่ะ อันนี้ล่ะที่มันท้าทาย

งานดนตรีที่ผ่านๆมาของจรัล  ดูไม่ค่อยมีเสียงจากเทคโนโลยี่ใหม่ๆ มากนัก
มาทำตรงนี้ก็ต้องใช้เทคโนโลยี่เข้ามาช่วยเยอะ ใช้เวลาศึกษายังไง
จรัล  เราก็ต้องตามให้ทันทั้งของดนตรีใหม่ๆ กรรมวิธีการผลิตดนตรีสมัยนี้มันเป็นยังไง
ศึกษาเอาจากข่าวสารต่างประเทศบ้าง  จากเพื่อนๆที่เขาชำนาญด้านอิเล็คโทรนิคด้านดิจิตอลบ้าง
อย่างตอนมิกซ์ ส่วนใหญ่จะมิกซ์เอง แต่โปรมแกรมนี่เราทำไม่เก่งนะต้องให้เพื่อนทำโปรแกรมให้
แล้วเราก็ - - คล้ายกับเราคิดว่าดนตรีตรงนี้จะเป็นอย่างนี้มีโน้ตอย่างนี้กี่บาร์ มีอะไรบ้าง ฟิลลิ่งมัน
เป็นยังไง ถ้าจะให้เราทุ่มตัวเองลงไปศึกษาขนาดนั้นก็ต้องใช้เวลาเป็นปี ไปเรียนซะก่อน
ไม่ทันล่ะครับ ไม่ทัน

มองตัวเพลงเมื่อเทียบกับตัวเองที่ผ่านมาหรือเทียบกับคนอื่น ๆ อย่างไรบ้าง
จรัล  งานเปลี่ยนไปเรื่อยนะ มีหลายครั้งที่ได้รับคำวิจารณ์  หรือคำต่อว่านะ-  ว่าทำไมต้องทำโน่นทำนี่
ไม่มีจุดยืนอะไรทำนองนั้น  คล้ายๆ กับว่าเขาจะให้ผมทำโฟล์คไง คำเมืองอย่างเดียว ซึ่งบอกตรงๆ
บางทีเราก็เบื่อ นักดนตรีมันก็อยากเล่นอะไรไปหลากหลายสารพัด อยากจะทำอะไรตามความฝันของ
ตัวเอง  คงมีน้อยคนนะที่จะอยู่กับดนตรีชนิดเดียวไปจนตาย  ส่วน ที่ว่าเรามีอะไรเป็นของตัวเองนี่
มันก็ต้องแล้วแต่งานอีกนะฮะ ว่างานไหนมันเป็นอะไรล่ะ แล้วเราทำงานอันนั้นเรามีส่วนที่จะเป็นของ
ตัวเองใส่เข้าไปได้ขนาดไหน  มันก็มีลิมิทใช่มั๊ย ถ้าเราจะทำของเราคนเดียว ก็ต้องเริ่มตั้งแต่ศูนย์ไปเลย ตั้งแต่รากฐานจนมันจบ นั่นถึงเป็นงานชิ้นเดียวของเรา

ลองเปรียบเทียบกับคาราวาน  หากว่าคาราวานยังทำแบบเก่าๆ อยู่ คนก็ว่าหมดความร่วมสมัย
ไปส่วนหนึ่ง  ทั้งด้านดนตรีหหรืออะไรพวกนี้ ทีนี้มองกลับมาที่ตัวจรัลเอง มองตรงจุดนี้ยังไง
จรัล  ผมก็มองความเปลี่ยนแปลง ก็พยายามเปลี่ยนแปลงนะ  มัน เป็นบางเวลา บางขณะ บางผู้คน
บางสถานการณ์ เท่านั้นที่เราจะใช้ดนตรีเฉพาะกาลเฉพาะเรื่องเฉพาะยุคสมัยได้ แต่โดยจริงๆ แล้วดนตรี
ทุกวันนี้มันเป็นแฟชั่น  ผู้คนเสพดนตรีเหมือนกับใส่เสื้อยืด มันไม่สุนทรีย์น่ะ  แบบเมื่อก่อนที่ฟังกัน
เพื่อศึกษา เพื่อจินตนาการ สร้างมโนภาพขึ้นมา ไม่เลยทุกวันนี้  เหมือนเวลาจะอมหมากฝรั่ง
ต้องชิเคล็ทส์ อะไรแบบนี้ มันกลายเป็นอย่างนั้นไป  มันก็ต้องเป็นอะไรที่ ผมว่ามันฉาบฉวยนะ
มันไม่ค่อยลึกซึ้งน่ะ