ถ้อยคำซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในอัลบั้ม " ไม้กลางกรุง"
                        จรัล มโนเพ็ชร

                                    ร้อนเอย ล้อมลำเรา
                                    ฝุ่นควันรมเผา ร้อนไอร้อนคน
                                    รากเอย เจ้าคงสับสน
                                    เลื้อยไหลหลบขน ทุกข์ทน
                                    พื้นถิ่นอิฐหินดินแดง
                         ไม้เอย ไม้กลางกรุง
                          แกร่งยืนขืนคุ้ง แล้งรอนทอนแรง
                          ดอกเอยเพิ่งเคยอวดแสง
                          น้ำมือหักแรงภมรแมลงหลบร้างเลยไกล
                                    นับวันดั่งแกร็นเตี้ย 
                                    เปลือกใจเปลือกไม้หลุดไป
                                    ขาดแคลนน้ำ ขาดแคลนน้ำใจ
                                    กิ่งใบหมองไหม้ หน้าคล้ำลำเค็ญ
                           คิดเอย คิดถึงไพร
                           เยือกลำธารใส เลี้ยงไหลรากเย็น...
                           เมื่อเอยเมื่อไหร่จะเห็น
                           ที่ล้อมรอบเป็นคลับคลาคล้ายเช่นเพื่อนพฤกษ์พนา

                        เพลง 'ไม้กลางกรุง'..........ประภาส ชลศรานนท์      

                   คงมีอยู่น้อยคนที่ไม่รู้จัก 'ไม้กลางกรุง'

                   เมื่อเขียนบรรทัดแรกข้างต้น
                   จึงให้ฉุกคิดได้ว่า 'ไม้กลางกรุง'
                   เกิดขึ้นมาได้กี่ปีแล้วนะ
                   คุณล่ะว่ากี่ปี......

        ในที่สุดก็ถึงคราว ของศิลปินคนโปรดที่ชื่อ 'จรัล มโนเพ็ชร' ทั้งๆ ที่เขาควรจะเดินเข้าสู่คอลัมน์
'อะไรๆ กับ' เสียตั้งนานแล้ว แต่ด้วยวันเวลาของการงาน และอื่นๆ ที่บีบรัดแย่งตัวเขาไป จึงทำให้เรา
ได้แต่เฉี่ยวไปโฉบมา ชื่นชมแอบรักเธออยู่ห่างๆมาวันนี้ ความสุกงอมแห่งการชื่นชมก็ปรากฏ เมื่อหนัง
"บุญชูผู้น่ารัก" ผ่านสายตา เสียงเพลงของคุณจรัล "...บุญชู ....ระวังจะอายเค้าเน้อ...ฮ..อ.."
ก็ประทับในหัวใจ และเมื่อโทรติดต่อเพื่อสัมภาษณ์ในหัวเรื่อง 'จรัลผู้น่ารัก' ก็ได้รับเสียงตอบมาตามสาย

    "ตอนนี้คุณจรัลไม่ค่อยว่าง กำลังย้ายบ้าน แล้วก็ตกแต่งร้านใหม่..."

    "อ้าว เหรอ พี่จรัลจะย้ายบ้าน... ทำเรื่อง ไปช่วยจรัล มโนเพ็ชร ย้ายบ้านเลยสิ" นี่เป็นเสียง บ.ก.
คนหนึ่งของเราเอง เสร็จแล้วก็เลยโมเมพี่จรัลว่า จะไปช่วยย้ายบ้านและร้านพอดีร้านที่เขาสร้างใหม่
นั่นชื่อ 'ไม้กลางกรุง' ก็เลยเป็นชื่อเรื่องอย่างที่เห็น คือใช้ว่า 'ดูเขาปลูก' ดูจะเหมาะกว่า ส่วนคำว่า
'ไม้กลางกรุง' ที่ทำให้ผมต้องปรารมภ์ไว้ในตอนแรกนั้น มันกินความไปไกล กว่าจะต้องมานั่งนึกกันว่า
มันเกิดขึ้นมานานหรือยัง ถ้าไม้กลางกรุงในนัยของ 'ร้าน' ก็เท่ากับเพิ่งเกิดขึ้นขณะนี้ ที่ท่านจะเพิ่งรู้พอๆ
กับผม  ส่วนอัลบั้มชุดไม้ กลางกรุงของจรัล ก็นับว่าแก่กว่าหน่อย สักประมาณ 2 ปีกว่ามาแล้วเห็นจะได้

      
     แต่พอจะว่าไปแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นและเป็นอยู่กับ 'ไม้' แห่งล้านนาผู้นี้ นับแต่ก้าวแรกที่ย่างเข้าสู่
เมืองกรุงเมื่อ 11 ปีที่ผ่านมาจนถึงขณะนี้นั่นแหละ เป็นต้นกำเนิดของความคิดเรื่อง 'ไม้กลางกรุง'

...และมันก็มีตัวแทนเป็นตัวเป็นตนขึ้นมาแล้ว เป็นเด็กชายวัย 3 ขวบ ชื่อ 'ไม้' เลือดเนื้อเชื้อสายแท้-แท้
ของศิลปินชื่อ จรัล มโนเพ็ชร นอกจากนั้น ส่วนหนึ่งในความคิดนี้ ได้สร้างแรงบันดาลใจแก่
นักเขียนเพลงอย่าง ประภาส ชลศรานนท์ (บ.ก. ผู้พิมพ์ผู้โฆษณา นิตยสารไปยาลใหญ่) มากพอสมควร
จนถึงกับลงมือเขียนเพลง 'ไม้กลางกรุง' ใส่โน้ตเสร็จสรรพ ยื่นส่งให้ จรัล มโนเพ็ชร ด้วยตัวเอง

เมื่อไม่กี่เพลาผ่านมานี้ - - ก็เนื้อเพลงที่ผมแสดงไว้ในหน้าแรกนั่นไง............

       ...แล้วเราจะฟังเขาเล่าถึงไม้กลางกรุงต้นไหนก่อนดี...