"ด้วยเกล้า"   เป็นภาพยนตร์อีก เรื่องหนึ่งที่แสดงออกถึงความจงรักภักดี และความเคารพ
เทิดทูลในองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ มีเนื้อหาสาระเป็นคติสอนใจคน ซึ่งถ่ายทอดจากความรู้สึก
ของชาวนาและสื่อให้เห็นถึงความยากลำบากของกระดูก สันหลังของชาติ แต่ยังดีที่แม้ว่าทุกคนจะ
แร้นแค้นจนยากสักเพียงใด น้ำพระทัยของในหลวงก็แผ่กระจายเอาความชุ่มชื่นร่มเย็นไปถึง

        

     เมื่อคราวที่แล้วนำบทเพลง จากยอดดอย ซึ่งจรัล มโนเพ็ชร ร้องเอาไว้เมื่อนานมาแล้วมาร่วมกัน
ปลอบขวัญทหารแนวหน้า ก็อยากจะเขียนถึงจรัลอีกหน่อยในแง่อื่นว่า นอกจากเพลงป็อปที่จรัลทำ
ออกมานั้น เขายังมีความเก่งกาจในเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะในเรื่องของการแสดง

     
                        คือมีไม่กี่คนนะครับที่จะร้องเพลงได้ดี แต่งเพลงได้เยี่ยม

                        แถมยังไปเอาดีทางด้านการแสดงได้อีก

     
       จำ ได้ว่าเมื่อครั้งที่จรัลผู้นี้ไปร้องเพลงและรับบทเป็น ดอน กิโฮเต้ ในละครเพลงสู่ฝันอันยิ่งใหญ่
ทำเอาผมขนลุกเลยละครับ เพราะ รูปร่างไม่ใหญ่แบบจรัลกลับรับบทเป็น ดอน กิโฮเต้ อัศวินกระหร่อง
ผู้มีความฝันเป็นแรงชูใจจนกระทั่งผลักดันให้เขาเติมเต็มฝัน ในใจของเขาได้สำเร็จ
   
       เป็นเรื่องเศร้าๆของคนช่างฝัน แต่ก็เป็นเรื่องน่าปีติของคนช่างฝันเหมือนกัน      
       ขณะ ที่เมื่อมาเล่นละครโทรทัศน์หลายคนก็น่าจะยังจำบทบาทของเขาได้จาก ขมิ้นกับปูน บทที่
กราดเกรี้ยวของตาแก่ไม่รู้จักปล่อยวางนั้นก็น่าประทับใจ เข้าใจว่า จรัลจะได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ
จากบทบาทที่เขาแสดงในเรื่องนี้เสียด้วย
       อีก บทบาทหนึ่งที่ผมคิดว่าคนก็น่าจะทำกันได้ว่า ศิลปินที่แท้จริงผู้นี้เป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้รับรางวัล
สุพรรณหงส์ทองคำ ซึ่งเป็นรางวัลของวงการภาพยนตร์เขา จากบทบาทการแสดงนำในภาพยนตร์
เทิดพระเกียรติเรื่อง“ด้วยเกล้า” เมื่อปี พ.ศ. 2530
       
       เรื่องด้วยเกล้านี้เด็กรุ่นหลังๆ หรือ คนรุ่นผมนั้นน่าจะไปหากันมาดู 
       เพราะ เห็นมีขายแถวๆคลองถมกันเพียบไปหมด
       
       เหตุ ที่ต้องเชียร์ให้ไปดูกันก็เพราะ เนื้อร้องของด้วยเกล้าและพฤติกรรมของตัวละครในเรื่องนั้นมี
ส่วนที่คล้ายกับ เหตุการณ์ในบ้านเมืองเราช่วงนี้มากทีเดียวครับ
       ด้วย เกล้าออกฉายเมื่อปี 2530 เป็นผลงานภาพยนตร์ของ บัณฑิต ฤทธิ์ถกล ซึ่งตอนนั้น
ถ้าจำไม่ผิด อาบัณฑิต ยังทำหนังสะท้อนชีวิตหรือหนังสะท้อนสังคมกันอยู่ แล้วถ้าจำไม่ผิดอีกหลังจาก
ที่อาบัณฑิตท่านทำเรื่องด้วยเกล้าเสร็จแล้วท่าน ก็โดดไปเริ่มต้นภาพยนตร์ไทยซีรี่ส์ที่น่ารักที่สุดอย่าง
" บุญชู" หลังจากนั้นแกก็เข้าสู่ทำเนียบผู้จัดการร้อยล้านเข้าไปอีกคน     
       ( ก็แนะนำอีกเหมือนกันว่า ภาพยนตร์บุญชูทุกภาคนั้นน่าที่จะไปหามาดูกัน เพราะ สนุกและน่ารัก
เหลือเกินครับ...และส่วนที่น่ารักอย่างยิ่งก็คือ บทเพลงประกอบภาพยนตร์ซึ่งก็ได้ จรัล มโนเพ็ชร
มาช่วยเขียนและร้องเพลงให้เหมือนกัน )
       
       สำหรับ ภาพยนตร์เรื่อง ‘ด้วยเกล้า’ นั้นสะท้อนชีวิตชาวนาไทยในภาคเหนือ และความศรัทธาใน
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวหรือพ่อหลวงของชาวไทย หนังแสดงให้เห็นประเด็นคันๆประเด็นหนึ่งว่า
ศรัทธาบางประการนั้น ถ้าเอาแต่ตั้งไว้บนหิ้งบูชาทั้งๆ ที่ศรัทธาที่ว่านั้นสามารถไปแตกเถาเหล่ากออะไร
ต่อไปมิอะไรให้อีกมากมาย มันจะมีประโยชน์กว่าไหมแทนที่จะเก็บศรัทธาเอาไว้ในใจ?   
       โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเผื่อเครื่องหมายแห่งศรัทธานั้นสามารถเอามาใช้ได้จริงเสียด้วย...เราจะ
ปล่อยไว้เฉยๆ เชียวหรือ?
       
       ด้วยเกล้าเปิดเรื่องมาน่ารักครับ นั่นคือ พ่อเฒ่าจากภาคเหนือท่านหนึ่ง มีโอกาสได้พันธุ์ข้าว
จากงานจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ ซึ่งตามปรกติก็เป็นงานพระราชพิธีของประเทศไทยอยู่แล้ว
ใครที่เคยเห็นการถ่ายทอดสดพิธีนี้ก็คงจะนึกออกว่า หลังจากที่พระโคกินข้าวและพราหมณ์ประจำ
พระราชพิธีได้กราบบังคมทูลคำทำนาย สภาพการเกษตรของประเทศในปีนั้นๆ เรียบร้อยแล้ว
จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินกลับ ความโกลาหลก็จะบังเกิดนั่นคือ
ชาวบ้าน ชาวเมืองที่อยู่รอบๆ สนามหลวงซึ่งพระโคได้ไถไปเรียบร้อยแล้วนั้น ก็จะวิ่งไปเก็บพันธุ์ข้าว
ที่มีการหว่าน เพื่อจะเก็บเอาเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นไปบูชากัน