จากยอดดอย แดนไกลใครจะเห็น
                                                  ยาก ลำเค็ญ เพียงใดใจยังมั่น
                                                           จะปกป้อง ผองภัยชั่วนิรันดร์
                                                           สิ้นชีวัน ก็ยังห่วงหวงแผ่นดิน

    คุณ มานิด อัชวงศ์ เพื่อนรัก พี่ชายและผู้จัดการส่วนตัวของ จรัล มโนเพ็ชร กรุณาส่งอัลบั้มเฉพาะกิจ

สำหรับสื่อมวลชนมาให้ผมได้ฟังเสียงร้องของ จรัล มโนเพ็ชร กันอีกรอบแบบชื่นใจเหลือเกิน
      
       เวลาผ่านไปเร็วนะครับ 4 ปีแล้ว สำหรับการเสียชีวิตของ จรัล มโนเพ็ชร เพชรแท้แห่งล้านนาคนนี้
      
       เมื่อ พูดถึงจรัลกับงานเพลงของเขา คงเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะบ่งบอกว่า อะไรคืองานชิ้นที่สุดยอดจริงๆ เพราะ ผลงานเป็นอมตะของจรัลนั้นมีอยู่เยอะทีเดียว ตั้งแต่ยุคที่เขาร้องเพลงคำเมือง จนกระทั่งมาใส่ไฟฟ้าในงานเพลงและร้องเป็นภาษากลางทั่วไป
      
       เมื่อ วันเสาร์ที่แล้วที่เวทีอะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ก็มีเพลงรางวัลแด่คนช่างฝันของจรัลไปปรากฏอยู่...ซึ่งก็น่าปลื้มใจแทน เพราะ เห็นผู้คนร้องกันได้ทั้งฮอลล์  ( hall ) มันแสดงให้เห็นว่าแม้ตัวเขาจะจากไป แต่ความเป็นอมตะจากผลงานของจรัลนั้นไม่มีเสื่อมคลายจริงๆ
  
       นึก ถึงภาพของจรัลแล้ว ก็นึกขึ้นมาได้ถึงเพลงหนึ่งที่จรัลเคยร้องไว้ชื่อ เพลงๆ นี้ความจริงเป็นเพลงของทหารนะครับ...ผมเองจำไม่ได้แน่ชัดว่า ทำไมจรัลถึงเอามาร้อง แต่จำได้เพียงว่าเพลงนี้จรัลร้องได้เพราะเหลือเกิน
      
       บทเพลงที่ว่าชื่อ... จากยอดดอย
      
       เพลง จากยอดดอยนั้นเป็นไตเติ้ลแทร็กจากอัลบั้มจากยอดดอยเช่นกัน แน่นอนว่างานเพลงชุดจากยอดดอยนี้จะให้ไปหาฟังก็คงลำบาก เพราะยุคนั้นสภาพเทปมาสเตอร์ก็คงเปื่อยไปหมดแล้ว ก็โชคดีที่บังเอิญเพลงนี้มีอยู่ที่ตัวของอัลบั้มที่คุณ มานิด ส่งมาให้เสียด้วย เข้าใจว่า ต้นฉบับแท้ๆ ที่คุณมานิดนำมารวมไว้ อาจจะมาจากเทปคาสเซ็ตเก่าๆ เสียงจึงจะไม่ใคร่ดีเท่าไหร่ เมื่อมาไรท์ลงซีดี จึงเป็นสุ้มเสียงที่พอฟังได้เท่านั้น
      
       ...แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำลายคุณค่าของมันลงไปเลย
      
       เสียง ร้องและดนตรีจากเพลงนี้ยังคงแสดงความเหงาของคนที่ทำหน้าที่อยู่บนยอดดอย ทั้งหนาว ทั้งเหนื่อย การจากบ้านของใครก็ตามไปปฏิบัติหน้าที่ในที่ทุรกันดารไกลๆนั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีความสุขแน่ และทั้งๆ ที่รู้อยู่ คนเหล่านี้ก็ไม่อาจจะละทิ้งหน้าที่ไปได้ เนื่องจากบุคคลที่กำลังร้องเพลงนี้มีหน้าที่ซึ่งจะต้องปฏิบัติ นั่นคือ รักษาอธิปไตยความเป็นชาติของเราเอาไว้ให้คนแนวหลังและคนรุ่นหลัง
      
       เป็นความเสียสละของทหารที่ผมคิดว่าพวกเราควรจะต้องจำเอาไว้
      
       ถึง ตรงนี้แล้วก็อดจะเจ็บจี๊ดขึ้นมาในใจไม่ได้เมื่อครั้งที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีของคนไทยรักไทยเคยกราดเกรี้ยวต่อหน้าสื่อว่า การเริ่มต้นปฏิบัติการแย่งชิงปืนที่เจาะไอร้องเมื่อครั้งกระโน้นนั้น ทหารที่ทำหน้าที่ดูแลคลังอาวุธและจบลงด้วยการถูกสังหาร...สมควรตาย
      
       ท่าน พูดเป็นใจความเอาไว้ว่า การถูกบุกเข้าไปชิงปืนนั้น เป็นความประมาท สะเพร่า เลินเล่อ และการจบลงด้วยความตายของทหารที่ทำหน้าที่อยู่ในค่ายนั้น...สมควรตาย
      
       ความ เจ็บปวดนี้หลังจากนั้นก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะ บ่อยครั้งที่นโยบายสู้กับโจรกระจอก และคำประกาศของนายกรัฐมนตรีที่ว่า เรามาถูกทางแล้ว กลับถูกแทนที่ด้วยสถิติการบาดเจ็บและเสียชีวิตของเจ้าหน้าที่รัฐซึ่งมีทั้ง ทหารและตำรวจและเจ้าหน้าที่พลเรือน...ตัวเลขนั้นมีมาเรื่อยๆ อย่างไม่ขาดสาย สวนทางกับที่นายกบอกว่า เรามาถูกทางแล้วอย่างสิ้นเชิง
      
       มา เจ็บชนรู้สึกชาๆ เอาเมื่อครั้งที่สองนาวิกโยธินเสียชีวิต...เพราะการกราดเกรี้ยวของนายกกับ สิ่งที่ท่านปฏิบัติภายหลังนั้นดูเหมือนจะแตกต่างกันสิ้นเชิง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะท่านทำแบบนี้มาจนกระทั่งเราชินเสียแล้ว
      
       ช่วยฟื้นความจำผมหน่อยว่า ตกลงท่านนายกฯลงไปงานศพของสองนาวิกโยธินนั่นหรือเปล่า?

       จาก ยอดดอยนั้นเป็นเพลงที่ พ.ท ณรงค์เดช แต่งขึ้นในช่วงที่เรากำลังรบกับคอมมิวนิสต์ซึ่งก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับเขต งานทางใต้ที่ทหารไทยต้องไปสู้กับโจรใต้ขณะนี้
      
       จำได้ว่าเมื่อครั้งกระนั้น ทหารที่ออกไปรบแนวหน้าจะชอบเพลงนี้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารใหญ่และนายกรัฐมนตรีในขณะนั้นคือ ‘ป๋าเปรม’ พล เอก เปรม ติณสูลานนนท์ หนึ่งในนายกรัฐมนตรีตลอดกาลที่ดีทีสุดท่านหนึ่งของไทย เป็นทั้งนักการเมืองและนักการทหารที่ยิ่งใหญ่มากๆ จนปัจจุบันนี้ท่านก็ยังยิ่งใหญ่อยู่ เหมือนบทกวีที่ท่าน เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์เคยเขียนถึงป๋าเอาไว้ดังนี้
      
       เปรม เปี่ยมปรีติล้ำ จงรัก    ราชแล
       ติณ   ทิพย์คือธวัชภักดิ์      เพริศแพร้ว
       สูลา  ศิรศรีศักดิ์               รัฐบุรุษ
       นนท์ นิรทุกข์นิรันดร์แผ้ว    พิสุทธิ์สร้าง พิศาลศรี
      
       ตามกลอนที่ท่านเนาวรัตน์รจนาขึ้นมานั้น ป๋าทำอย่างสม่ำเสมอและหนักแน่นเสมอมา ท่านนำประเทศของเราสู้กับสงครามเศรษฐกิจได้ (ท่าน ลดค่าเงินบาทแต่เงินบาทก็ไม่ได้กระเด็นเข้ากระเป๋าใครแม้แต่บาทเดียว) ท่านนำประเทศของเราสู้กับสงครามในรูปแบบได้จนเอาชนะคอมมิวนิสต์ได้สำเร็จ ท่านยังปราบพวกการเมืองขี้ฉ้อเสียหมดสภาพ และในห้วงเวลาที่ท่านดูแลประเทศของเรานั้นป๋าแสดงความจงรักภักดีต่อพระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระบรมวงศานุวงศ์เสมอมา เป็นช่วงเวลาที่บ้านเราเมืองเราเติบโตด้วยความแข็งแกร่งจริงๆ
      
       ที่ ผมประทับใจอีกประการก็คือ ป๋าไม่เคยแสดงความกราดเกรี้ยวลักษณะแบบนี้ออกมาเลย เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่มีจริตกิริยามารยาทที่เป็นผู้ดีอยู่ทุกกระเบียดนิ้ว แล้วท่านก็ไม่เคยปากอย่าง ทำอีกอย่างเหมือนกับบางคน ไม่เคยที่จะออกมาทิ้งคำพูดประเภท...สมควรตาย หรือ ผรุสวาทกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
      
       ผมรู้สึกว่านายกรัฐมนตรีที่จะเป็นรัฐบุรุษนั้นต้องปฏิบัติเช่นที่ป๋าทำ
      
       เพรา ฉะนั้นเมื่อป๋าพูดว่า เราจะฝ่าและเราจะเอาชนะอุปสรรคทั้งมวลไปให้ได้ ผมก็เชื่อและมั่นใจว่าท่านจะทำได้ มิใช่เหมือนนายกฯ คนปัจจุบันนี้ ที่พล่ามแล้ว พล่ามอีก ลีลาแล้ว ลีลาอีก แถมคุมสื่อทุกช่องทุกทางทั้งด้านหน้า และด้านหลัง
      
       แต่ผมก็ยังไม่เชื่อท่านอยู่ดี
      
       สำหรับ เพลงจากยอดดอยนั้น ป๋าเปรมมักจะร้องเพลงนี้ได้อย่างไพเราะเสมอมาในทุกๆ งานที่ท่านร้อง...เทียบเคียงกับที่จรัลร้อง อารมณ์ในการร้องเพลงนี้ของป๋านั้นไปในอีกแบบ เพราะป๋าถอดความรู้สึกของการร้องเพลงนี้เหมือนกับทหารที่เคยออกไปรบในแนว หน้าด้วยตัวเอง
      
       ผมไม่แน่ใจ ว่าปัจจุบันป๋ายังร้องเพลงนี้อยู่หรือเปล่า เพราะดูเหมือนบทเพลงๆนี้จะหายไปตั้งแต่ป๋าประกาศหยุดทำงานในตำแหน่งนายก รัฐมนตรีเมื่อ 18 ปีที่แล้ว แต่ถึงแม้ป๋าจะไม่ได้ร้อง แต่ผมคิดว่าบทเพลงก็ยังคงทรงคุณค่าอยู่เสมอ โดยเฉพาะในยามที่ทหารแนวหน้ากำลังต้องการกำลังใจอย่างยิ่งยวด
      
       ร้องเพลงนี้ให้ทหารที่สามจังหวัดพร้อมๆ กันนะครับ
      

                           

       จากยอดดอย แดนไกลใครจะเห็น
       ยาก ลำเค็ญ เพียงใดใจยังมั่น
       จะปกป้อง ผองภัยชั่วนิรันดร์
       สิ้นชีวัน ก็ยังห่วงหวงแผ่นดิน
      
       ด้วยหน้าที่ ชีวิตรับผิดชอบ
       คือคำตอบ ที่รบอยู่มิรู้สิ้น
       ความภูมิใจ ลึกล้ำด่ำอาจิณ
       รักแผ่นดิน รักเกียรติศักดิ์นักรบไทย
      
       คิดถึงยอด หฤทัยใจจะขาด
       แต่ไม่อาจ ตัดใจทิ้งไปได้
       ด้วยหน้าที่ ศรัทธาสาใจกาย
       คงความหมาย เกินค่ากว่าชีวี
      
       ส่งใจข้ามขอบฟ้า ห่วงหาเสมอ
       หวังเพียงเธอ นึกถึงผู้อยู่ที่นี่
       ขอให้รอ วันรุ่งของพรุ่งนี้
       ฟ้าคงมี พรชัยให้กับเรา
      
       ผม ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ยังมีบทเพลงปลอบขวัญทหารเหลืออยู่สักกี่เพลง แต่ผมเชื่อว่า จากยอดดอย นั้นเป็นเพลงหนึ่งที่เราควรจะฟัง นายกรัฐมนตรีควรจะฟัง หรือ นายทหารชั้นผู้ใหญ่ที่มีหน้าที่ดูแลนโยบายใต้ควรจะต้องฟังเพื่อให้รู้สึกว่า พวกท่านนั้นควรจะต้องไปปลอบขวัญเขาด้วย ‘วิธีปฏิบัติ’ อย่างอื่น ไม่ใช่ปลอบขวัญด้วยคำพูดเพียงประการเดียว
      
       น้ำลายนั้นเยียวยาคนที่เขากำลังเหนื่อย กำลังท้อ และ กำลังอับจนหนทางไม่ได้นานนักหรอกครับ

                                     แหล่งที่มา :   จากยอดดอย เพลงแห่งความเสียสละของทหาร
                                                        โดย ต่อพงษ์   14  ตุลาคม 2548  13:22 น.
                                                         หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ

                            
                              
                                        เพลง: จากยอดดอย
                                                  คำร้อง   พ.ท. ณรงค์เดช   โพธินันทเดช
                                                  ทำนอง  แมนรัตน์    ศรีกรานนท์
                                                  ขับร้อง  จรัล   มโนเพ็ชร